Rycerstwo średniowieczne

Wzór, wizerunek rycerza, rozpowszechniony w naszej kulturze pochodzi z epoki średniowiecza To właśnie wieki średnie ukształtowały ideał rycerza o nieskazitelnej reputacji, człowieka honoru, walczącego do ostatniej krwi o słuszna sprawę, odważnego i zdolnego
do poświęceń. Przypisywane mu cechy charakteru związane są z wyznawanym przez rycerstwo etosem rycerskim. Jest to zespół wartości, powszechnie przyjętych
i akceptowanych przez uczestników kultury rycerskiej. Stanowił on zbiór norm, które ustalały się przez wieki i wyznaczały wzorzec osobowy idealnego rycerza oraz kształtowały wzory zachowań przyjętych w społeczności rycerskiej. Etos rycerski w dużym stopniu wpływał też na tożsamość klasową rycerstwa – był tym, co odróżniało rycerza od chłopa czy mieszczanina, określał ogólny styl życia rycerzy. Ogólnie przyjąć można, że w skład etosu rycerskiego wchodziły następujące wartości: dobre urodzenie, stanowa solidarność rycerska, hojność, żądza sławy, odwaga, wierność danemu słowu, etyka walki, siła fizyczna, uroda, wdzięk, szlachetna postawa wobec kobiet.